UT team triathlon Enschede, 9 Mei 2010

Op zondag vond de grootste (en enige) team-triathon van het land weer plaats, de UT triathlon in Enschede. Ver weg, maar voor zo’n unieke wedstrijd moet je wat over hebben. Alleen het weer liet te wensen over. Onder de 10 graden, en veel wind. Dat beloofde een koude dag te worden. Eerst moest je ’s ochtends individueel een mini triathlon afleggen: 175 m zwemmen, 7 km fietsen en 2 km lopen. Daarna in de middag als team een 1/8 triathlon, dus zwemmen en fietsen in een treintje en met 3en tegelijk over de finish komen.

De vrees dat het koud zou worden werd al snel bevestigd, en koud bleek vooral nog een understatement. Ik denk niet dat ik ooit nog kouder op de fiets heb gezeten. Na al 10 min voor de start in de rij te moeten staan begon het zwemmen al met kippenvel. Vervolgens de fiets op, in nat pak in de wind. Die 7km waren genoeg om mijn voeten en handen gevoelloos te krijgen. Loopschoenen aantrekken is dat niet zo triviaal meer, aangezien je met je voeten niet voelt hoe je je schoen in moet en je handen geen kracht hebben het elastiek open te trekken. Vervolgens lopen zonder je voeten te voelen was ook erg apart, dus dat ik blij was toen de finish in zicht was mag duidelijk zijn...

Na een uur of 2 was ik weer wat opgewarmd en stond de middag serie al weer op het programma. Het frustrerende na de individuele serie was dat ons team maar 3 deelnemers had in plaats van vier (door last-minute afzeggen van de 4e). Hierdoor kregen we as 4e tijd de langzaamste tijd van de hele ochtendserie opgeteld, wat een dikke 10 minuten langzamer was dan onze eigen tijden. Hierdoor mistten we de finale, waarvoor je bij de snelste 7 teams van de ochtend moest zijn.

Na deze tegenvaller gingen we toch met goede moed de middag serie in. We zouden wel eens laten zien waar we goed voor waren. Mentaal wel zwaar om weer het koude water en wind in te gaan, maar nu met 3en tegelijk, dus afzien voor iedereen. Bij het zwemmen was de strategie bij Marianne in de voeten blijven, wat goed lukte. Daarna de fiets op en koers! Met Karin en Marianne nog fris na voor hen relaxt zwemmen werd goed kopwerk verricht en konden we het een na andere team inhalen. Een indrukwekkende gemiddelde snelheid van rond de 38 km/h zette ons vooraan in de wedstrijd.

Snel schoenen aan om het met een laatste run van 5km af te maken. Met de herstellende beenbreuk van Marianne konden we niet op volle snelheid lopen, maar ze heeft zich goed stand gehouden en zo hebben we toch nog een nette looptijd neer kunnen zetten. Resultaat: snelste dames team uit de middagserie die geen finale mochten racen!

Achteraf, na een warme douche en met droge kleren en wat warms te eten en drinken is het allemaal weer leuk ;-). Voor volgend jaar hebben we al een strijdplan klaar: een 4e teamlid, zon, sneller zwemmen voor mij, en harder lopen voor Marianne, dan komt het wel goed met die finale!